بس اى ملك كه ضياع من و عقار مرا * نه آفتاب مساحت كند نه باد شمال بس اى ملك كه نه قرآن بمعجز آوردم * كه ذوالجلالش چندين جمال داد و جلال بس اى ملك كه نه گوگرد سرخ گشت سخن * نه كيميا كه ازو هيچ‌كس نديد خيال بس اى ملك كه دگر جاى شعر شكر نماند * مرا به هر دو جهان در صحيفهء اعمال بس اى ملك كه من اندر تو آن همىشنوم * كه در مسيح شنيدم ز جملهء جهال بس اى ملك كه يس از غاليان يافه‌سخن * سته شوى و بر آن تيغت افكند اشعال بس اى ملك كه دو دست ترا بگاه عطا * نه باز مانه قياس و نه برگذشته مثال بس اى ملك كه جهان سربه‌سر حديث منست * ميان حاسد و ناحاسدم هميشه جدال بس اى ملك كه زمانه عيال نعمت تست * به من رهى چه رسد زين‌همه زمانه عيال بس اى ملك كه ترا صد هزار سال بقاست * قياس گير و بتقدير سال بخش اموال بس اى ملك كه عطايت نه گنج و كان سنجد * ملوك را همه معيار باشد و مثقال بس اى ملك كه من ازبس عطات سير شدم * نه زان كه نعمت بر من حرام گشت و و بال